zehir oldum
damarından kan geçmedi acımdan
günlerdir içime aktım usul usul
ben hiç bağıramadım…
yüreğimin ücrasına geldi oturdu “seni seviyorum”
oysa hazırdım gidişlere bir ayağım eşikde
çantamda hiçbişeyler…
kara bir köpekti girdiğim çıkmaz peşimsıra
korktum ben hep
çocukluğumdan dizlerim yaralıydı
koşamadım….
sonuna üç nokta koyulan cümlelerdim
alıngan kelimelere gizli bitmesi istenen istenmeyen
ve hep bir nefeslik arada bırakılan
türkü boylu ağıt yanıklı bitmeyen sözdüm
ilişik gelmiştim dünyaya ezelden
hep yarımımda kaldı sabahlar güne bakamadım kapamadan gözlerimi
geceydim duvarlarda uyku sancılarında
geceydim düştüğümde isimsiz bir yıldız intiharında
ölüme bir adımda
sevdanın kapı aralığında…
bitimsizdim üç noktalı cümle gibi
hep yarımda yarıda bırakılanda
ilkokul sıralarında bir yanı toz tebeşir kokusunda
bir yanı sonbahar mahmurluğunda
yarımda
yarım bırakılanda
yaşamda mermer taşına yaslı sırtımda
sevdada…
ciğerime işleyen adında…
yarda ve yar’in kıyısında…
noktada…
tüm sokaklar borçlu bana
alacaklısıyım kaldırım taşlarının
adımlarım yerine gözyaşlarımı yürüttüm telaşlı, ürkek biraz
yüzümü geçip giden otobüs camlarında gördüm
silik bir silüetten ibaretmişim..güldüm…
kendime bakarak geçtim öylesine yalnız bi kalabalıktan
içime bağırdım saatlerce gecelerce günlerce
sustum sustum…
sahte bir ay çizdim göğe
ki korkmasın uykusunda çocuklar karanlıktan
karanlığımdan…
masallar anlattım sonu acı biten kendime
yalnızlığa sarılamadım kısa kaldı kollarım
uykumu avutamadım…
ve..düşüme düştüm birden
köşede yorgun bir aşk vardı
terkedilmiş üşümüş
şiir örttüm kıvrılmış yatarken üzerine
kelimeler ne kadar yakarmış bildim çünkü
izledim yanışını…uçuşurken küller
sonrasızlık sonrası
sonrası hiç…
güldüm…